برخی امام حاضر را نمی پسندد و امام گذشته را عاشقند
چون
این را باید اطاعت کنند
و آن را هر طور بخواهند تفسیر می کنند.
بیدار بشوند ملت.
و بیدار بشوند جوانهای ما
توجه داشته باشند به این که آمریکا با سرنیزه نمی آید به میدان شما
با قلم میآید به میدان شما
با قوای انتظامی نمی آید به اینجا
با آن اشخاصی که دارد و دارد این امور را میگرداند به دست آنها، با آنها میآید به میدان ما
این ها را باید توجه به آن داشته باشید
آلت دست واقع نشوید
هی سردتان بکند که هیچی نشد. همه چیز شده است
شما این چیز را چطور کم حساب می کنید که یک قدرت شیطانی که پشت سرش همه قدرتها بودند، نه فقط قدرتهای ابرقدرت، قدرتهای دست دوم هم پشت سرش بودند. شما شکستید او را.
از این بالاتر چه میخواهید؟
شما در دنیا یک آبرویی پیدا کردید. یک عظمتی الآن در دنیا پیدا کردید که کسی ندارد.
این را از بین نبرید برای خاطر اینکه مثلاً فرض کنید فلان جا آسفالتش کم است ـ با اینکه مشغولند به همۀ کارها ـ چرا آسفالت نشده.
مگر شما خون بچه هایتان را دادید که آسفالت عوضش بگیرید؟
مگر شما عوض میخواستید برای این کار؟
آسفالت میخواستید مگر شما؟
شما برای خدا کار کردید و کسی (که) برای خدا کار میکند از آسفالت بالاتر است، از همه چیز بالاتر است
ننشینید و هِی بگویید، هِی هر روز بیایید اینجا شکایت از امور بکنید، این شکایتها را بگذارید برای بعد
حالا ما بین راهیم
باید این قدرت را بشکنیم تا آخر.............. تاآخر
كسانى كه دم از مذاكرهى با امريكا مىزنند، يا از الفباى سياست چيزى
نمىدانند، يا الفباى غيرت را بلد نيستند؛ يكى از اين دو تاست. در حالى كه
دشمن اينطور اخم مىكند، اينطور متكبّرانه ...
استقبال گسترده رسانه ها از این مطلب:
مشرق نیوز - بولتن نیوز - فرهنگ نیوز - بی باک نیوز - عمارنامه - حرف تو - انعکاس - مسجد آنلاین - افسران جوان - شاهد نیوز - شمال نیوز - وحدت نیوز - آصف خبر - و...
مىگویید مغزها فرار مىکنند، این مغزهاى پوسیده بگذار فرار کنند. این مغزهایى که براى اجانب کار کردند، این مغزهایى که جزء سازمان امنیت بودند، بگذار فرار کنند. شما براى آنها خیلى افسرده نباشید. این مغزها باید فرار کنند. البته الآن مىبینند این مغزها مىبینند که نمىتوانند در اینجا آن استفادههایى که مىکردند استفاده کنند، حالا از اینجا فرار مىکنند دنبال همان معانى که دلشان مىخواهد مىروند. مگر هر مغزى که علم- به قول شما- در آن بود این مغز شریف است؟
متن كامي به همراه فايل صوتي در ادامه مطلب
آری! این پسر من است .
«معراج شهدا» شلوغ بود. سالن پر بود. جمعيت كم بود، ولى آنچه بيشتر به چشم مى آمد، تابوت هاى چوبى پيچيده در پرچم سه رنگ جمهورى اسلامى بودند.
هر ساعت، خانواده اى مى آمد. پدرى و مادرى، برادرى و خواهرى، آرام مى گريستند، ولى صدايشان مى آمد. از بدو ورود به سالن، سراسيمه مقواهاى نصب شده روى تابوت ها را مى خواندند و گمشده خويش را مى جستند.
خانواده اى وارد شد، مادرى و پدرى.
برادرهاى شهيد هم بودند. تابوت را كه در رديف بالايى، رو به سقف بود، پايين
آوردند. همه بى تاب بودند. بخصوص مادر. تابوت كه بر زمين نشست، صلواتى فرستاده شد
و پس از پرچم، درِ چوبى كنده شد. گريه ها شدت گرفت. صداها بلندتر شد. هق هق ها به
ناله تبديل شدند. ولى مادر، آرام و ساكت بندهاى كفن كوچك را كه به جثه اى درهم
پيچيده و كوچك مى ماند، همچون كودكى در قنداقه اى سفيد، باز كرد. چيزى نبود جز چند
تكه استخوان زرد شده، زردى به رنگ خاك. جمجمه اى نيز در كنار پيكر بود. با چشمانى
كه هنوز مى نگريستند.
مادر مبهوت بود. برادرها، او را «برادر» خطاب مى كند و مى گريستند; پدر نيز او را
به نام پسرش صدا مى زد، ولى مادر همچنان، با چشمانش، ميان استخوان ها را مى كاويد،
لحظه اى سر بلند كرد و رو به مسئولين معراج شهدا كه در كنارش بودند، گفت: «اين پسر
من نيست!» چرا؟ مگر پلاك ندارد؟ چگونه مى گويى پسرت نيست. سر پايين انداخت و شروع
كرد به جستن ميان استخوان ها; تكه پاره اى از شلوار بسيجى به دستش آمد. او را كه
در دست گرفت، خطاب به بقيه گفت: «اين تكه لباس، جيب سمت راست شلوار پسر من است كه
ميان استخوان هايش بوده، و اين راز پسر من است. هنگامى كه عازم جبهه بود، تكه اى
كش سفيد و پهن داخل جيب سمت راست شلوار او دوختم. ناخواسته اين كار را كردم، شايد
دلم مى گفت كه سال ها بايد به دنبال او بگردم. حالا اين تكه پارچه خونين، جيب
شلوار است. اگر همان گونه كه خود مى دانم، كش مورد نظر داخل آن باشد، پسرم است، و
گرنه، كه هيچ!»
همه نگاه ها مضطرب بود. نگران به دستان مادر مى نگريستند. مادر صلواتى فرستاد و
جيب شلوار را به داخل برگرداند. تكه اى قهوه اى رنگ شده خودنماى كرد، خودش بود.
مادر ذوق زده شد. چشمان پاكش از اشك لبريز بودند، برگشت رو به پدر و گفت:
«خودشه... پسرم... اين همان كشى است كه با همين دست هاى خودم دوختم.»
دستانش مى لرزيدند. به دستانش نگاه مى كرد و به استخوان هاى پسر، دست هايى كه سال
ها پيش از اين، ظاهراً ناخواسته، كارى انجام دادند كه پس از 10 سال فرزند به دامان
مادر باز مى گشت.
* حمید داودآبادی
میرویم تا انتقام سیلی زهرا بگیریم.
سال 72 در محور فكه اقامت چند ماه هاى داشتيم. ارتفاعات 112 ماواى نيروهاى يگان ما بود. بچه ها تمام روز مشغول زيرورو كردن خاك هاى منطقه بودند. شب ها كه به مقرمان بر مى گشتيم، از فرط خستگى و ناراحتى، با هم حرف نمى زديم! مدتى بود كه پيكر هيچ شهيدى را پيدا نكرده بوديم و اين، همه رنج و غصه بچه ها بود.
يكى از دوستان براى عقده گشايى،
معمولا نوار مرثيه حضرت زهرا(عليها السلام) را توى خط مى گذاشت، و ناخودآگاه اشك
ها سرازير مى شد. من پيش خودم مى گفتم:
«يا زهرا! من به عشق مفقودين به اينجا
آمده ام; اگر ما را قابل مى دانى مددى كن كه شهدا به ما نظر كنند، اگر هم نه، كه
برگرديم تهران...».
روز بعد، بچه ها با دل شكسته مشغول
كار شدند. آن روز ابر سياهى آسمان منطقه را پوشانده بود و اصلا فكه آن روز خيلى
غمناك بود. بچه ها بار ديگر به حضرت زهرا(عليها السلام)متوسل شده بودند. قطرات اشك
در چشم آنان جمع شده بودند. هركس زير لب زمزمه اى با حضرت داشت.
در همين حين، درست رو به روى پاسگاه
بيست و هفت، يك «بند» انگشت نظرم را جلب كرد. با سرنيزه مشغول كندن زمين شدم و سپس
با بيل وقتى خاك ها را كنار زدم يك تكه پيراهن از زير خاك نمايان شد. مطمئن شدم كه
بايد شهيدى در اينجا مدفون باشد. خاك ها را بيشتر كنار زدم، پيكر شهيد كاملا
نمايان شد. خاك ها كه كاملا برداشته شد، متوجه شدم شهيدى ديگر نيز در كنار او
افتاده به طورى كه صورت هردويشان به طرف همديگر بود.
بچه ها آمدند و طبق معمول، با احتياط
خاك ها را براى پيدا كردن پلاك ها جستجو كردند. با پيدا شدن پلاك هاى آن دو ذوق و شوقمان
دو چندان شد. در همين حال بچه ها متوجه قمقمه هايى شدند كه در كنار دو پيكر قرار
داشت، هنوز داخل يكى از قمقمه ها مقدارى آب وجود داشت.
همه بچه ها محض تبرك از آب قمقمه شهيد
سر كشيدند و با فرستادن صلوات، پيكرهاى مطهر را از زمين بلند كردند. در كمال تعجب
مشاهده كرديم كه پشت پيراهن هر دو شهيد نوشته شده:
«مى روم تا انتقام سيلى زهرا بگيرم...»
سيد بهزاد پديدار
انگشت و انگشتر
فكر مى كنم سال 73 بود يا 74 كه عصر عاشورا بود و دل ها محزون ازياد ابا عبدالله الحسين(عليه السلام). خاطرات مقتل و گودال قتلگه، پيكر بى سرو... بچه ها در ميدان مين فكه، منطقه والفجر يك مشغول جستجو بودند. مدتى ميدان مين را بالا و پايين رفته بوديم ولى از شهيد هيچ خبرى نبود. خيلى گرفته و پكر بوديم.
همين جور كه تنها داشتم قدم مى زدم،
به شهدا التماس مى كردم كه خودى نشان بدهند. قدم زنان تا زير ارتفاع 112 رفتم.
ناگهان ميان خاك ها و علف هاى اطراف، چشمم افتاد به شيئى سرخ رنگ كه خيلى به چشم
مى زد. خوب كه توجه كردم، ديدم يك انگشتر است. جلوتر رفتم كه آن را بردارم. در
كمال تعجب ديدم يك بند انگشت استخوانى داخل حلقه انگشتر قرار دارد. صحنه عجيب و
زيبايى بود. بلادرنگ مشغول كندن اطراف آنجا شدم تا بقيه پيكر شهيد را در آورم.
بچه ها را صدا زدم و آمدند. على آقا
محمودوند و بقيه آمدند. آنجا يك استخوان لگن و يك كلاه خود آهنى و يك جيب خشاب
پيدا كرديم. خيلى عجيب بود. در ايام محرم، نزديك عاشورا و اتفاقاً صحنه ديدنى بود.
هر كدام از بچه ها كه مى آمدند با ديدن اين صحنه، خواه ناخواه بر زمين مى نشستند و
بغضشان مى تركيد و مى زدند زير گريه. بچه ها شروع كردند به ذكر مصيبت خواندن. همه
در ذهن خود موضوع را پيوند دادند به روز عاشورا و انگشت و انگشتر حضرت امام
حسين(عليه السلام).
مرتضى شادكام
بسم الله الرحمن الرحیم
[دشمنان] مكر ورزيدند و خدا [در پاسخشان] مكر در ميان آورد و خداوند بهترين مكرانگيزان است
ورزش را دوست داشت
** خاطره را در ادامه مطلب بخوانید در ضمن نظر یادت نره **
کجایند بسیجی هایی که حضرت روح الله دست اونا رو می بوسید و اونا حاضر بودند جان و مال خودشون و فداش کنند . حالا تو ، آره تو که اسم خودتو گذاشتی بسیجی آیا حضرت آقا از دست راضیه ؟؟؟ آیا تو حاضری به راه اون از جان و مال خود بگذری ؟؟؟ سریع نگو آره چون حرف با عمل کلی فرق داره فکر کن و بعد تو رفتار و عمل نشون بده بسیجی رو با رفتار و کردارش می شناسند نه با تیپ و قیافش ، نه با رزمندها بودن و با شهدا زندگی کردن نه به ظاهر سازی و نه به خاطر همه حرفای که تو دلم و نمیتونم بگم فهمیدی ، آره با تو هستم با خود تو . . .
فاصله ی امروز بعضی از زنان با فرمایشات پیر جماران در ادامه ...
امام در استفاده از وقت، بسیار حساس و دقیق بود گاهی همزمان چند كار را با هم انجام می داد از جمله یك روز در حالی كه مشغول گوش دادن به رادیو بود، تصویر تلویزیون را هم تماشا می كرد، ذكر هم می گفت، با پاهایش نرمش می كرد و به علی كوچولو (نوه امام) هم می گفت تو هم مثل من نرمش كن و به این وسیله او را آموزش می داد یعنی پنج كار در یك زمان.
ما 8 نفر هسته مرکزی جبهه پلاک 8 ، 8 را دوست داریم زیرا امام 8 ام قیم ماست.